هوا خیلی سرد بود .سرد و تاریک ...یه شهر ساحلی ...آسمون دلش گرفته بود ...نم نم بارون میومد... شهر بود اما به جز صدای جغد صدای دیگه ای به گوش نمیرسید...
نمیدونست چقدر راه اومده یا داره کجا میره ....اصلا چرا راه افتاده ...فقط داشت فکر میکرد ...
فکر کرد اگه یکی ببینتش بهش چی میگه ...دیوونه ....عاشق...تنها ....
ولی اون فقط داشت راه میرفت ...یه خورده هم خسته بود ....فکر کرد به خودش بگه عابر خسته ....خیلی دلش گرفته بود ...شروع کرد با خودش حرف زدن...داشت مرور میکرد
روز اول که اومد اینجا همه بهش میخندیدن ...ولی اون گریه میکرد و هیچ کس نفهمید چرا ....خیلی ها دوستش داشتن خیلی هام نداشتن ...ولی اون دلیلی برای هیچ کدومش نداشت ....فقط گریه میکرد....
کم کم ناامید شد سعی کرد با این دنیا کنار بیاد ....خندیدن رو یاد گرفت ...ولی هیچ وقت گریه رو فراموش نکرد ...
همیشه میدونست اینجا جای اون نیست ....اون فقط یه عابر ..فقط یه عابر ..
کودکی رو گذروند...یه روز به نوجوانی رسید ...یه روز بیست و یک ساله شد ... بهش گفتن جوونی باید جوونی کنی ... یه روز چهل ساله شد ....یه روز پیر شد....ولی جوونی و پیری برای یه عابر چه فرقی داره ....آخرش باید بره ...اون فقط یه عابر....
یه چیزا و یه کسایی رو دوست داشت ..ولی دلش گرفته بود از این همه زشتی،از این همه بی عدالتی بشر،از این بوی بدی که همه جا به به مشام میرسید ....از خیلی چیزا خسته شده بود ... از خودشم خسته بود ...چرا اونی که باید نبود .....دیگه میخواست بره ...
زیر لب زمزمه میکرد ....بیا کوله بارت رو ببند ای دل تنها .. یه شب شب بارونی ..دل و بزنیم دریا ....
رسیده بود لب ساحل ...حالا دیگه واقعا یه شب بارونی بود...برگشت و یه نگاه به دنیای پشت سرش کرد و...رفت آخه اون فقط یه عابر بود....
خدایا من به عابر خسته حق میدم ولی حاضر نیستم به همین راحتی بذارم برم...مهترین و بزرگترین آرزوی من تو لحظه ی مرگ منه ....شهادت...و دیگر هیچ
