وقتی بچه بودم اولین سال هایی که روزه میگرفتم رمضان تو زمستون بود ! شب های بلند ...
ساعت شش اذان میگفتن ... همه مون بودیم ما بچه کوچیکا اولا کله گنجیشکی میگرفتیم هرکاری مامان میکرد بعد اذان ظهر دیگه چیزی نمیخوردیم چه کیفی داشت هفت هشت تایی سر سفره افطار... مامان همه چی درست میکرد سوپ وآش و شله زرد و نرگسی و برانی و کلی چیزای دیگه وای دهنم آب افتاد ! همش یه جا نه ها هر شب یکی
از یه ربع نیم ساعت قبل هم سر سفره بودیم ! نون سنگک یا نون بربری خاش خاش ... که گاهی بعد اذان میرسید
خونمون اینقد نزدیک حرم بود که اصلا نیازی نبود تلویزیون روشن باشه صدای قرآن و اذان میپیچید تو خونه ....
تواشیح اسما الله .... شنیدنش روی پشت بوم مست کننده بود
دعای قبل از اذان که خیلی باحال بود یه سال یه تیکه از دعای آقای خامنه ای پخش میشد بلافاصله بعدشم اذان ...
ما حفظ شده بودیم حکم شمارش معکوس داشت ،همه با هم میگفتیم
خدایا به حکومت قرآن و حکومت اسلام ....
سر ساعت هشت دعای افتتاح پخش میشد از بلندگوهای حرم صداش تو کوچه میپیچید .... چه حالی داشت یاد گرفته بودم دعای مجیر رو میخوندم بعدشم از خستگی خواب تا خود سحر ...
اما الان خیلی چیزا عوض شده ماه رمضان شده اما ساعت هشت اذان میگن تازه ! کلی سریال داره دعای افتتاح و مجیر شاید وقت نشه ! شب کوتاه شده آخه ! سفره افطارمون کوچیکتره ...دو تا سرباز داریم ... آبجی خانوم دیر میاد ! خان داداش سر خونه زندگیه خودشه ولی رمضان هنوز هم هست هنوز هم من و غرق خودش میکنه الان خب من کمتر شب میخوابم تا سحر خیلی وقت ها بیدارم ...قول میدم امسال دعای مجیر و افتتاح بخونم
یه روزی دلم برای این همه روز قشنگ و پر از نعمت که دارم تنگ خواهد شد ... مثل الانکه دلم برای خونه قبلیمون و صدای بلند گوهای حرم تننگ دشده....ولی از یه چیز مطمئنم این که من زیر چتر رحمت توام هرجا که باشم هروقت که باشه هیچ کس با هیچ تلاشی هم نمیتونه این رحمت رو از من بگیره
چقد پارسال وقتی تموم شد دلم گرفت ....
الان که خوشحالم آخه اولشه
خدایا تو این ماه شیطان و همه ی بدی های دنیا رو از من دور کن دلم میخواد فقط به تو فکر کنم صاف و ساده ، به دعای مجیر، دلم میخواد بگم که تو انیس و مونسمی همه جا ، که تو پناهمی همه وقت دلم میخواد حالا که خیلی ها دشمنی با تو رو داد میزنن من بندگیم رو فریاد بزنم ، کمکم کن همین
اللهم عجل لولیک الفرج